Sürekli telefonuma bakıcam belli bir süre.Mesaj atmanı belkicem yada aramanı.
Aramıcaksın biliyorum ama ben yinede beklemeyi seviyorum.Alışkanlık oldu iki haftada mesajlarını okumak.Kokunu saçımda hissetmek,geldiğini anlamak yine kokundan,ağzımızdaki tatların aynı olmasına alışmıştım.
Üzülemiyorum da.Nedenini bir türlü anlamadım sanırım asla anlamıcam.Ya büyüyorum farketmeden yada hiç ayrılmadığımızı düşünüyorum gizliden.
Banyo yapmadım bugün çok pis olmama rağmen.Sırf bir gece daha senin saçımdaki kokunla uyuyabilmek için.
Oysa mesafeler sorun değil,ben seni seviyorum deseydin nasılda farklı olurdu herşey,herşey masmavi olurdu deniz gibi gökyüzü gibi sonsuz ve mavi.
Ama demedin işte,belki korktun benden ki korktuğunu hep söylüyordun belkide sevmedin beni.Aslında bende beklemedm böyle söylemeni.Belki biraz bende bencillik ettim belkide korktum senden.
Şimdi hala elim telefona gidiyor ikide bir ışığını yakıp bakıyorum '1 Yeni mesaj' yazısı telefonda çıksın diye.
Son gönderdiğin mesajı o kadar cevaplamak istedim ki ama yapamadım çünkü kendime söz vermiştim İstanbul'da görüşmek konuşmak yoktu.Ya bitecekti herşey olduğumuz yerde yada devam edicekti ve biz bitirmeyi seçtik artık dönüşü yok.
Umarım birgün hiç ummadığım birgün çıkarsın karşıma dağınık,parlak,mis gibi kokan saçlarınla :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder