Oysa ki ben aramızdaki o şeyi tanımlamak için güneş derdim.
Kış; benden ve benimde senden uzak geçirdiğim zamanlar.
Birbirimizi biliyoruz,farkındayım ama uzağım ve yapıcak hiçbir şeyim yok.
Farklı yönlerde farklı taraflara bakıyoruz,farklı manzaralardayız.
İlkbahar; özlem başlıyor.
Hissediyorum aramızdaki mesafenin uzunluğunu.
Artık fazla bu diyorum artık bitmeli.
Bizim kışımız ne kadar uzun sürsede artık bitsin diye gün sayıyorum.
Ona buna anlatıyorum özlemimi ve oda bitiyor.
Yaz; artık özlem bitti ama tamamen yine değil.
Güneş en yakında biz yine onun kadar yakın değiliz birbirimize.
Yakınlıktan korkuyorum çünkü yine kış gelicek diye içten içe biliyorum.
Bu seferkinde neleri kaybedicem diyorum.
Bu yaz bana nelere mal olucak diye düşünüyorum.
Sonbahar; artık özlem giderip yine yavaşça vedalaşıyoruz.
Kıştan çok daha kısa sürüyor sonbaharımız.
Güzel şeyler çabuk biter yine aynı soğukluk gelir biliyorum.
Yinede pişman değilim.
Bence o şey yanıp yanmadığı belli olmayan ve bitecek olan mum alevi değil.
Bence o şey güneş.
Sadece yer değiştiriyor ama sonra yine her zaman benim için ortaya çıkıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder