Zaman geçiyor,hayat bitiyor.
Ne zaman son bulacağımızı bilemediğimiz bir yaşamdayız.Her geçen gün sona yaklaştığımızın farkına bile varamıyoruz.Hep bir mutsuzluk,umutsuzluk,hüzün havası hakim ruhumuza.Oysa daha kaç yaşındayız ki,bu kadar çabuk pes ettik vazgeçtik sonunu bilmediğimiz yaşamdan.Kimi zaman aşk yok deriz ona içleniriz kimi zaman aşk var deriz ama bana benim ona aşık olduğum kadar eşık değil deriz ona üzülürüz.Bazen ailemiz bize ilgi göstermiyor sanki kimsesizim deriz ona ağlarız bazen çok ilgililer artık sıkıldım büyüdüm der ona sinirleniriz.
Neden bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmiyoruz?Nedir bu hep değiştirme çabası?
Neden plan yapıyoruz?Gerçekleşmezse gerçekten üzülüceğimiz şeyleri önceden planlamak işkence gibi.Bilerek kendimize işkence ediyoruz sonrada bütün kötü şanslar,aksilikler bizi buluyor,tanrının sevgili kulu değilmişim diyoruz.Halbuki bu kadar büyük hayal kurmanın bize zarar vereceğini başından beri biliyoruz;ama yaşamın sonu olmadığı ,için hemen her duyguyu tatmak istiyoruz.Sabırsızlıkla,aceleyle.Bazen biraz ucundanda olsa yeter diyoruz ama hiç azla yetinmenin ne demek olduğunu bilmiyoruz.Aslada öğrenemeyeceğiz.
İsteklerimiz ölene kadar hep büyük olacak,buna kıyasla acılarımız dahada büyük...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder